Conte: Ibotity et la recherche du Bonheur

Publié le par Alain GYRE

Ibotity et la recherche du Bonheur

 

Il y a fort longtemps, dit-on, il y avait un jeune homme nommé Ibotity. Orphelin de père et de mère, il ne possédait rien d'autre qu'une modeste cabane de branches.

Chaque jour, en regardant les riches du village, il soupirait en disant :

— « Pourquoi ma vie est-elle si misérable ? Je vais me mettre en route pour trouver Zanahary (Dieu) et lui demander pourquoi le bonheur me fuit ainsi. »

Ibotity partit. En chemin, il croisa une vieille femme ridée et épuisée. Elle portait un lourd fardeau de bois et s'effondra dans la poussière. Les autres passants continuaient leur route en se moquant d'elle. Mais Ibotity, guidé par le respect, s'approcha rapidement, l'aida à se relever et porta son bois jusqu'à sa maison.

Une fois arrivés, la vieille femme se transforma soudainement en une créature magnifique et lumineuse. Ce n'était autre qu'un envoyé de Zanahary venu tester son cœur. Elle lui dit :

— « Ô Ibotity ! Je connais le but de ton voyage. Tu cherchais le bonheur au bout du monde, alors que tes propres mains viennent de le fabriquer aujourd'hui. »

Elle lui donna quelques grains de riz dorés et lui enseigna ceci :

— « Le vrai bonheur ne réside pas dans l'argent ou les possessions, mais dans un cœur capable d'aimer et de secourir ceux qui faiblissent. Rentre chez toi et plante ce riz. »

Ibotity rentra chez lui et suivit le conseil. Ses récoltes devinrent si abondantes qu'il devint l'homme le plus respecté du village, non pas pour sa richesse, mais pour sa bonté envers les plus faibles.

 

Conte, conte, légende, légende, je ne suis que le narrateur, je suis parti de là et j'ai continué ma route.

 

Ibotity sy ny Fitadiavana ny Fahasambarana

 

Fahiny elabe, hono, nisy zatovo iray antsoina hoe Ibotity. Kamboty ray sy reny izy, ka tsy nanana harena na inona na inona fa trano rantsan-kazo kely fotsiny.

Isan’andro, rehefa mijery ny manankarena ao an-tanàna izy, dia misento foana ka manao hoe:

— « Nahoana re ny fiainako no feno fahantrana toy izao? Handeha hitady an'i Zanahary aho hanontany azy ny antony tsy azoko ny fahasambarana. »

Lasa nandeha Ibotity. Teny an-dalana, nifanena tamin’ny vehivavy antitra iray miforon-koditra sy vizana loatra izy. Nitondra kitay mavesatra ilay antitra ka nianjera teo amin'ny vovoka. Ny olona hafa rehetra n pasoka fotsiny sady nihomehy. Fa Ibotity kosa, noho ny fahamendrehana, dia nanatona haingana, nampiakatra an'ilay antitra ary nitondra ny kitay mandra-pahatonga tany an-tranony.

Rehefa tonga tany, dia niova tampoka ho ravehivavy tsara tarehy sy mamirapiratra ilay antitra. Io jery io dia tsy iza fa ny solontenan'i Zanahary nitsapa ny fombany. Hoy izy:

— « Ry Ibotity ô! Fantatro ny anton'ny dianao. Nitady ny fahasambarana any lavitra any ianao, nefa tsy fantatrao fa ny fahasambarana dia efa nentin'ny tananao androany. »

Nomeny voam-bary volamena vitsivitsy Ibotity ary nampianariny hoe:

— « Ny fahasambarana marina dia tsy amin'ny vola na ny harena raikitra, fa ao anatin'ny fo mahay mitia sy manampy ny namana reraka. Mandehana mody ka amboleo ity vary ity. »

Nody Ibotity ary nanao araka ny teny nomena. Nanjary nanam-boka be izy ary lasa lehilahy nohajaina indrindra teo an-tanàna, tsy noho ny hareny, fa noho ny hatsaram-panahiny tamin'ny malemy rehetra.

 

Angano, angano, arira, arira, izaho mpitantara fotsiny ihany, niala teo aho dia lasa nandeha.

 

Publicité

Publié dans Contes, Ibotity, Bonheur

Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :
Commenter cet article