Conte: Le Milan et la Pintade
/image%2F1287026%2F20260808%2Fob_78ab2c_1-le-milan.jpg)
Le Milan et la Pintade
Ny Papango sy ny Kanga
Fahiny elabe, hono, namana be mpiandry omby ny papango sy ny kanga.
Tamin'izany fotoana izany, ny kanga dia mbola tsy nanana tasy fotsy tamin'ny tenany, fa nanana volon-koditra mainty sy tsotra kely fotsiny toy ny vorona rehetra. Nisy andro iray anefa, nisy doro-tanety lehibe nipoaka tampoka tany an-tsaha, ka voahodidin'ny afo mivaivay ny kanga sarotra nilefa.
Nahita izany loza izany ny papango namany, izay nanidina ambony. Nidina haingana dia haingana izy, naka ny kanga tamin'ny tongotra roa, ary nitondra azy niala teo amin'ny setroka sy ny afo. Voavonjy ny ain'ny kanga, ka faly erizany izy. Hoy izy tamin'ny papango:
— « Nataonao ny fihavanana lehibe, ry namako! Ho takalon'ity famonjena ity, inona no tianao hataoko ho anao? »
Namaly ilay papango:
— « Tsy mila harena aho, fa rehefa tonga ny fotoana hanambaran'ny vahoaka ny fety, dia mba teseho amin'ny fahaizanao handravaka ny voloko aho. »
Nanaiky ny kanga. Ny ampitso, nalain'ny kanga ny vovoka fotsy tsara tarehy sy ny rano madio, dia nentiny teo amin'ny papango. Nefa, noho ny fitiavan-kanina, dia tsy nijanona ho jery ny papango fa nitsambikina nihaza totozy teny an-tsaha, ka tsy nety hipetraka hovonjena. Tezitra ny kanga, ka natolony tamin'ny tenany ihany ilay vovoka fotsy: nataony tasy tsara tarehy nifandimby tamin'ny volony manontolo izany.
Rehefa niverina ny papango ka nahita ilay kanga lasa tsara tarehy tokoa, dia nialona mafy izy:
— « Nahoana no ny tenanao no nataonao tsara tarehy fa ny ahy navelanao ho mainty sy ratsy? »
Hoy ny kanga namaly:
— « Niarinao ny fotoana noho ny fitiavan-kanina, ka lany ny vovoka fahatsarana! »
Raikitra ny fifandirana, ka nanomboka tamin'izany andro izany dia tapaka ny fihavanana. Ny papango lasa fahavalon'ny vorona madinika rehetra ary mitady hisambotra ny zanak'akoho foana, fa ny kanga kosa mitondra ny tasy fotsy tsara tarehy ho fahatsiarovana ilay vovoka mahagaga.
Angano, angano, arira, arira, izaho mpitantara fotsiny ihany, niala teo aho dia lasa nandeha.
Traduction
Le Milan et la Pintade
Il y a fort longtemps, dit-on, le milan et la pintade sauvage étaient de grands amis et gardaient leurs troupeaux ensemble.
À cette époque, la pintade n'avait pas encore ses taches blanches caractéristiques ; elle avait un plumage entièrement noir et très simple, comme beaucoup d'autres oiseaux. Mais un jour, un terrible feu de brousse éclata soudainement dans la plaine, et la pintade se retrouva encerclée par des flammes ardentes, incapable de s'enfuir.
Son ami le milan, qui planait haut dans le ciel, aperçut le danger. Il fondit en piqué à toute vitesse, saisit la pintade entre ses serres et l'emporta loin de la fumée et du brasier. La pintade, reconnaissante d'avoir la vie sauve, dit au milan :
— « Tu as fait preuve d'une immense amitié (fihavanana), mon ami ! En échange de ce sauvetage, que puis-je faire pour toi ? »
Le milan répondit :
— « Je n'ai pas besoin de richesse. Mais quand viendra le moment de la grande fête du village, utilise ton talent pour embellir et décorer mon plumage. »
La pintade accepta volontiers. Le lendemain, elle prépara une magnifique poudre blanche et de l'eau claire, puis alla retrouver le milan. Cependant, poussé par sa gourmandise, le milan ne tint pas en place ; il passa son temps à bondir pour chasser les souris dans les hautes herbes, refusant de s'asseoir pour se faire peindre. Lassée d'attendre, la pintade utilisa la poudre blanche sur elle-même, dessinant de superbes petits points réguliers sur tout son plumage.
Quand le milan revint et vit à quel point la pintade était devenue magnifique, il fut fou de jalousie :
— « Pourquoi as-tu embelli ton corps en laissant le mien tout sombre et ordinaire ? »
La pintade répondit :
— « Tu as gâché ton tour pour courir après ta nourriture, et toute la poudre magique a été utilisée ! »
Une violente dispute éclata, et depuis ce jour, leur amitié fut brisée à jamais. Le milan devint l'ennemi juré des oiseaux de basse-cour et passe son temps à guetter les poussins pour se venger, tandis que la pintade arbore fièrement son plumage perlé en souvenir de cette poudre magique.
Conte, conte, légende, légende, je ne suis que le narrateur.